Πέρασαν κιόλας 100 χρόνια απ' την λήξη των Βαλκανικών πολέμων αγαπημένοι μου σύντροφοι.....θα ξεκινήσω λοιπόν, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! να τους θυμάμαι κι εγώ μένα μικρό αφιέρωμα σ' έναν απ' τους πρωταγωνιστές αυτής της εποποιίας.....Ο Στρατηλάτης βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Α'

Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Στρατηλάτης που διπλασίασε την Ελλάδα, αυτός που κατάφερε να κάνει λαοφιλή τον θεσμό της βασιλείας στην πατρίδα μας, πέθανε εξόριστος, άρρωστος και μόνος στις 11 Ιανουαρίου του 1923, σένα ξενοδοχείο στο Παλέρμο της Σικελίας κι ενταφιάστηκε στην κρύπτη της ρωσικής εκκλησίας της Φλωρεντίας. 

Αργότερα, πολύ αργότερα, το 1936 με την αποκατάσταση της μοναρχίας η τότε κυβέρνηση απέστειλε τον «Αβέρωφ» στην Ιταλία για να παραλάβει τα οστά του, της μητέρας του και της συζύγου του Σοφίας…..Το θωρηκτό κατέπλευσε στον Πειραιά στις 17 Νοεμβρίου 1936…..Την επόμενη μέρα 18 Νοεμβρίου το ταχυδρομείο κυκλοφόρησε την σειρά «Πένθιμη Βασιλέως Κωνσταντίνου» τον ανεπίσημο, πανέμορφο  Φ.ΠΗΚ  της οποίας βλέπετε.

Γεώργιος Βλάχος Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ πρωτοδημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» στις  17 Νοεμβρίου 1936…..εγώ το αναδημοσιεύω «κλεμμένο» απ’ την ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ του φίλου μου του Θόδωρου

Όταν εγεννάτο, ολόκληρος η Ελλάς, η ελευθέρα και δούλη, έκυψε εις το λίκνον του δια να ελπίση. Αι μακρυναί Θάλασσαι και η απέραντος γη, όπου είχε σπαρή, κατακτήσεων και επαναστάσεων και δι­ωγμών θύμα, το Γένος, συνεστάλησαν εις έκτασιν μιας σπιθαμής, εις μίαν γωνίαν του ελληνικού Ανακτόρου και εστάθησαν εκεί, και εκράτησαν σιωπηλαί την αναπνοήν των, δια να μη ταράξουν τον πρώτον ύπνον του βρέφους, το οποίον εξεπροσώπει την Ευτυχίαν, το Μέλλον. Γρήγορα, από της πρώτης στιγμής, έ­σπευσαν ανάδοχοι μυριάδες παλμών, χι­λιάδες ελπίδων και προσεκόμισαν, σμύρναν και λίβανον, την πορφύραν των αιμά­των της από τον νότον η Κρήτη, από τον βορράν την τελευταίαν λειτουργίαν της η Αγία Σοφία, εξ ανατολών και δυσμών αναμνήσεις και πόθους και όνειρα ο Ελληνισμός. Και ωνομάσθη το Βρέ­φος, πριν καν ανοίξη προς την ημέραν τους οφθαλμούς, Κωνσταντίνος. Ο πα­λαιός ποιητής εστάθη κοντά του και έ­δωσε το ελληνικόν αίσθημα εις στίχους ωραίους. 

Δεν είσαι Βασιλιά παιδί.

Δεν είσαι μάννας γέννα.

Οι πόθοι και οι ελπίδες μας εσμίξανε μαζί

Κ' εγέννησαν εσένα.

Και, αλήθεια, οι πόθοι και αι ελπίδες του Έθνους είχον γεννήσει τον Βασιλέα. Επί τέσσαρας αιώνας, μάρτυς, υπόδου­λος η Ελλάς, κάτω εις τα υπόγεια όπου ετέλει τας μυστικάς λειτουργίας της, ε­πάνω, εις κρυφά σχολειά, όπου εδίδασκε την παράδοσιν, αυτό το όνειρον ύφαινε, αυτόν ητοίμαζε τον στρατάρχην, αυτού εσφυρηλάτει τα όπλα, αυτού έτρεφε τον πολεμικόν ίππον, αυτού εχρύσωνε με α­κτίνας ελευθέρων ηλίων το Στέμμα. 

Και παρήρχετο ο καιρός. Και από της πρώτης οδοντοφυΐας του μέχρι των πρώτων του λαλημάτων, από των πρώτων βημάτων του μέχρι των πρώτων ω­ρών της μαθητικής του ζωής, ο κόσμος εκείνος των κατάκοπων ηρώων και των γερόντων αγωνιστών, ο κόσμος των α­πομάχων της μεγάλης Επαναστάσεως, οι οποίοι δια του αίματος και του χρή­ματος και του νου των εθεμελίωσαν την ελευθέραν Ελλάδα, ύψωσε γύρω του πανύψηλον τείχος στοργής και λατρείας: διότι θα ήτο Αυτός, ο αναμενόμενος εκ Θεού. Διότι θα ήτο αυτός ο οποίος θα επραγματοποίει της Ειμαρμένης την παλαιάν προσταγήν. Διότι θα ήτο αυτός ο οποίος με το γύρισμα του χρόνου, δια μέσου αγώνων, προσπαθειών και ατυ­χημάτων, θα ωδήγει κάποτε επί κεφαλής χιλιάδων στρατού την Ελλάδα εις την χαράν και την δόξαν. Διότι θα ηλευθέρωνεν αυτός την Μακεδονίαν, θα έδιδε αυτός την Κρήτην εις την Ελλάδα, θα έπαιρνεν αυτός τα Γιάννενα. Διατί;... Παιδί δεν ήτο; Άνθρωπος δεν ήτο καί αυτός;... Αλλά το Έθνος δεν εδέχετο με τους μεμψίμοιρους συζήτησιν. Δεν ήτο παιδί, ούτε άνθρωπος, ούτε διάδοχος, ού­τε θα ήτο βασιλεύς όπως όλοι ο Κωνσταντίνος. Ο Κωνσταντίνος ήτο θρύλος, ήτο ψυχή, ήτο ο εντεταλμένος της Μοίρας. 

Και ήλθε στιγμή κατά την οποίαν αι ευχαί και οι ψαλμοί έγιναν θούρια και οι εθνικοί θρήνοι παιάνες πολεμικοί και αν­τήχησε απ' άκρου εις άκρον από ιαχάς χαράς η Ελλάς, και ωπλίσθησαν οι στρατοί, και έσπευσαν υψηλά προς τας υποδούλους θαλάσσας οι στόλοι και το όνειρον επραγματοποιείτο: Τα φρούρια των πόλεων εκρημνίζοντο ως εις άκου­σμα υπερκοσμίων σαλπίγγων, και έφευ­γαν οι κατακτηταί, και ηλευθερούντο η Κρήτη, η Θεσσαλονίκη, η Σάμος, η Χίος, η Μυτιλήνη, τα Ιωάννινα. Και εις το μέσον του στρατού του, επροχώρει και εκάλπαζε προς την δόξαν και ήτο πάντοτε πρώτος. Αυτός. Ήτο υψηλός τώρα, και είχε γαλανούς οφθαλμούς και την ηλιοκαή του μορφήν εφώτιζε απεράντου καλωσύνης μειδίαμα και είχε ευγένειαν, θάρρος, ευθύτητα, νουν, και υπέρ αυτόν είχαν η στολή και το έθνος προσκομίσει πτερά, πτερά ά­σπρα και καταγάλανα, τα οποία ανέμιζε ευτυχής η πνοή της ελευθερίας. Αλλ' έ­ξαφνα, πώς έγινε η πνοή καταιγίς; Και πώς διερράγησαν της στοργής και της λατρείας τα τείχη; Και πώς αι ευχαί έγι­ναν πάθη και η ευλάβεια ύβρις, και κακία ο ενθουσιασμός και διαδήλωσις διωκτών των υπηκόων η λιτανεία;... Ας μείνη το ερώτημα αναπάντητον και ας πληρώση τώρα την αμαρτωλήν παρένθεσιν η σιω­πή. Μόνος, εξόριστος, ζων χωρίς θρόνον, χωρίς βασίλεια, χωρίς πατρίδα, νεκρός χωρίς τάφον, υποστάς και τον κόλαφον του παράφρονος εις την ξένην, δακρύσας με την ιδίαν συμφοράν και την συμφοράν της Ελλάδος, επιστρέψας εν μέσω φρενίτιδος, και απελθών εν μέσω φλογών πυρκαϊάς, έζησε, εκουράσθη, εμαρτύρησε, έπαθε, εδοξάσθη, υψώθη και έπεσε, και ανέμεινεν, ως άνθρωπος και ως σο­ρός, επί έτη μακρά εις τον ήλιον και το σκότος, Δικαιοσύνην.

* * *

Τώρα, τον φέρομεν πάλιν. Επάνω εις ένα κιλλίβαντα παλαιού πυροβόλου —τις οίδε τίνος πυροβόλου του Δεκατρία, του Δώδεκα— του οποίου τα ξύλα θα φρικιούν εις την σκέψιν ότι τώρα ορίζουν αυτά την πορείαν του, οδηγείται εις τον τάφον ο Κωνσταντίνος, ο Διάδοχος των εθνικών μας ονείρων, η Μεγάλη Ιδέα της χρυσής εποχής, ο Βασιλεύς των ενδό­ξων ωρών μας, ο ευτυχής και ατυχής, ο ιδίω έργω υψωθείς εις τα σύννεφα και έργω άλλων κρημνισθείς εις ερέβη, ι­στορικός στρατηλάτης. Ας τον οδηγήσωμεν λοιπόν όλοι μαζί εις τον Τάφον Του. Ας δώσωμεν περί την σορόν Του τας χείρας, και εις των κοινών δακρύων το πλήθος ας ποτίσωμεν τον σπόγγον της λήθης, η οποία θα μας οδηγήση αύριον προς δρόμους καλούς. Ο Βασιλεύς ήλθε εις την πατρίδα του και θα κοιμηθή τώρα δια πρώτην φοράν. Ας ετοιμάσωμεν με άνθη την κλίνην του, ας ποτίσω­μεν με καλωσύνην το χώμα, ας κλίνουν αι καρδίαι μας εμπρός του γονυπετείς και ας ταφούν μαζί του αι έριδες και αι κακίαι των οποίων υπήρξεν Αυτός, το πρώτον, το μέγιστον, το αδικώτατον θύ­μα...

Πορτραίτο του Κωνσταντίνου που εκτίθεται στο στρατιωτικό μουσείο της Καλαμάτας

Απ’ την επίσκεψη του ΜΠΑΓΑΣΑ το καλοκαίρι του 2012

Την ιστορία λοιπόν αυτού του καλού –όπως αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα- βασιλιά αποφάσισα με λίγα λόγια να σας αφηγηθώ έτσι απλά σαν ένα ακόμα κομμάτι της ιστορίας του έπους των Βαλκανικών πολέμων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!!!

1. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρωτότοκος γιος του συνετού βασιλιά Γεωργίου του Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας…..Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1868 και πήρε τ’ όνομα του παππού του, Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας…..Ένα όνομα με μεγάλο συμβολισμό, μνήμες, ελπίδες και  συγκίνηση για τους Έλληνες που τότε ζούσαν στον αστερισμό της Μεγάλης Ιδέας.

  

Τα γραμματόσημα "EUROPA".....οι εκδόσεις, οι ιστορίες & η ιστορία τους.....Όταν όλα ξεκίνησαν.....Η έκδοση "EUROPA" του 1956

Αγαπημένοι μου σύντροφοι η ιδέα της δημιουργίας μιας κοινής σειράς γραμματοσήμων –των γραμματοσήμων EUROPA- πρωτοξεκίνησε το 1952, για να συμβολίσουν την ενότητα, τα κοινά συμφέροντα και τους κοινούς στόχους που μόλις είχαν αρχίσει να παίρνουν  μορφή στην Ευρώπη –που πριν από λίγα χρόνια είχε βγει από ένα καταστροφικό και πολύνεκρο πόλεμο- και ολοκληρώθηκαν με τις συνθήκες της Ρώμης που υπογράφτηκαν στις 25 Μαρτίου 1957.....Με τις συνθήκες αυτές που υπογράφτηκαν από εκπροσώπους του Βελγίου, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας  ιδρύθηκαν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατονικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ), από τις οποίες προήλθε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και η ημερομηνία υπογραφής τους θεωρείται σήμερα η επίσημη ημερομηνία της γέννησης της. 

 Η έκδοση του Βελγίου

Αυτές λοιπόν οι εξ χώρες που υπέγραψαν τις συνθήκες της Ρώμης και προσχώρησαν στην νέα Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) εξέδωσαν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1956 ένα κοινό αναμνηστικό γραμματόσημο που από τότε –και μέχρι σήμερα-εκδίδεται σε ετήσια βάση…..τα πρώτα γραμματόσημα EUROPA…..Κι αυτές ακριβώς τις εκδόσεις θα σας παρουσιάσω συντροφικά κι εγώ, φανατικός θεματικός συλλέκτης τους…..Κι’ αυτή η παρουσίαση είναι ευκαιρία θαυμαστή και για να γνωρίσουμε τα κράτη που εκδίδουν τα EUROPA, αλλά και να θυμηθούμε  μαζί  τα σημαντικότερα ιστορικά και όχι μόνο –κατά τη γνώμη μου- Ευρωπαϊκά και Ελληνικά γεγονότα της κάθε χρονιάς.

Ξεκινήσαμε λοιπόν, και καλό μας ταξίδι!!! 

Η έκδοση του Λουξεμβούργου 

Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου είναι μια μικρή Ευρωπαϊκή χώρα που συνορεύει με το Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία, με αποτέλεσμα η ιστορία του να είναι άρρηκτα δεμένη με την ιστορία των γειτόνων του…..Στο πέρασμα των αιώνων ήταν υπό την εξουσία πολλών κρατών και δυναστειών, αλλά από τον Χ αιώνα αποτελεί ξεχωριστή –όμως  όχι πάντα αυτόνομη-  πολιτική οντότητα. Σήμερα, το Λουξεμβούργο είναι συνταγματικό Μεγάλο Δουκάτο με κληρονομική διαδοχή του στέμματος από τον οίκο του Νασάου…..Η νομοθετική εξουσία ασκείται απ’ την βουλή  κι η εκτελεστική απ’ την κυβέρνηση…..Οι κάτοικοι του δουκάτου στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι ρωμαιοκαθολικοί, έχουν το ψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα παγκόσμια και μιλούν μια τοπική διάλεκτο, τα Λουξεμβουργιανά…..Η οικονομία του Λουξεμβούργου βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες, στις τράπεζες, στα πλούσια σιδηρομεταλλεύματα που υπάρχουν στο υπέδαφος του, στην γεωργία, στην εκμετάλλευση των δασών και στον τουρισμό…..Τέλος, η πρωτεύουσα του Λουξεμβούργου είναι και  έδρα πολλών διεθνών οικονομικών και πολιτικών οργανισμών, καθώς και μέρους των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως πχ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κλπ. 

Η Δυτικογερμανική έκδοση

ή ο ψυχρός πόλεμος στα φόρτε του

Το 1956 λοιπόν οι έξη αυτές χώρες εξέδωσαν τα πρώτα 13 γραμματόσημα EUROPA ως εξής,…..από 2 το Βέλγιο, η Ιταλία, η Δ. Γερμανία, η Ιταλία και η Ολλανδία και 3 γραμματόσημα το Λουξεμβούργο…..και με κοινό σχέδιο –δημιουργία του Γάλλου καλλιτέχνη Daniel Gonzague- που απεικονίζει έναν πύργο που χτίζεται –και ίσως συμβολίζει την ανοικοδόμηση της Ευρώπης- και σχηματίζεται από τα 6 γράμματα της λατινικής λέξης EUROPA. 

Και για να μη ξεχνιόμαστε!!!.....Ξέρατε ότι το 1956 διοργανώθηκε για πρώτη φορά ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision στο Λουγκάνο της Ελβετίας με νικήτρια την Λιζ Άσια με το τραγούδι Ρεφραίν;  

«Σε κάθε οικογένεια στην Ουγγαρία, υπάρχει μια ιστορία για το 1956. Αυτό που είναι δύσκολο σήμερα να κατανοήσουν οι άνθρωποι είναι το πώς ζούσαν οι Ούγγροι στη δεκαετία του ’50. Είναι απίστευτο το μέγεθος της ελευθερίας, που το καθεστώς μπορούσε ν’ αφαιρέσει απ’ τους πολίτες. Θάπρεπε να είναι κάποιος ενθουσιώδης κομμουνιστής προκειμένου να είναι σε θέση να σταδιοδρομήσει. Αν έλεγες κάποιου είδους κριτική κινδύνευε όχι μόνον η ζωή σου, αλλά και ζωή των δικών σου.»
Ναι!!!, αγαπημένοι μου σύντροφοι…..Το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου  γεγονός της χρονιάς που θυμόμαστε με την ευκαιρία της έκδοσης EUROPA, ήταν η Ουγγρική Επανάσταση –ένα γεγονός που ακόμα και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα γεγονότα στην ιστορία των σοσιαλιστικών κινημάτων, δημιούργησε και δημιουργεί αντιθέσεις σε ιδεολογικό επίπεδο στους απανταχού κομμουνιστές και ήταν αφορμή για την δυναμική εμφάνιση των αναθεωρητών-   η Σοβιετική εισβολή στην Βουδαπέστη που ακολούθησε στις 4 Νοεμβρίου και οι αναταράξεις που προκλήθηκαν στα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, που επέκριναν έντονα τη Σοβιετία.

Κι όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν κάπως έτσι,

 Η έκδοση της Γαλλίας

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 –εποχή της αποσταλινοποίησης, ας μη το ξεχνάμε- στην Ουγγαρία κυβερνούσε το Εργατικό Κόμμα με τις πλάτες του Κόκκινου Στρατού, που στάθμευε στη χώρα από το Φθινόπωρο του ’44…..Ο ξεσηκωμός των Ούγγρων ξεκίνησε στις 23 Οκτωβρίου απ΄ τους φοιτητές του πολυτεχνείου της Βουδαπέστης στην αρχή δειλά με οικονομικά αιτήματα, αλλά στη συνέχεια με εκκλήσεις για πολιτικές ελευθερίες…..Και ήταν τέτοια η συμμετοχή του κόσμου που ανάγκασε τη κομμουνιστική κυβέρνηση του Ίμρε Νάγκυ (έγινε και Ελληνικό γραμματόσημο) να υποστηρίξει τόσο σθεναρά τους εξεγερμένους, ώστε στις 1 Νοεμβρίου ο ίδιος ο Νάγκυ να εκφράσει την πρόθεσή του να αποσύρει τη χώρα του απ' το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, να διαλύσει την περιβόητη αστυνομία AVH και να μιλήσει για ελεύθερες εκλογές.

Τελικά, δεν κρατήθηκα αγαπημένοι μου σύντροφοι!!!, και θα θυμηθούμε το Νάγκυ με αφορμή το γραμματόσημο που κυκλοφόρησαν τα ΕΛΤΑ στις 8 Δεκεμβρίου 1959 «3^η επέτειος της Ουγγρικής Επανάστασης» και τον πανέμορφο φάκελλο τελευταίας μέρας κυκλοφορίας που έψαξα μανιωδώς, τον βρήκα και σας τον παρουσιάζω…..Ο Ίμρε Νάγκυ, ( Κάποσβαρ 7 Ιουνίου 1896, Βουδαπέστη 16 Ιουνίου 1958), αυτός ο λησμονημένος επαναστάτης, ήταν Ούγγρος πολιτικός και δυο φορές  πρωθυπουργός…..Την πρώτη φορά (1953-1955) τον παραίτησαν και τον διέγραψαν κι απ' το κόμμα μαζί με την ομάδα του, σαν φιλελευθεριστή…..Τη δεύτερη φορά έγινε πρωθυπουργός το 1956 στη διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης με λαϊκή απαίτηση, αντικαθιστώντας τον αδιάλλακτο Χεγκέντους…..Όταν η επανάσταση συντρίφτηκε απ' τη Σοβιετική εισβολή στη χώρα, ο Νάγκυ μαζί με άλλους ζήτησαν και βρήκαν άσυλο στη Γιουγκοσλαβική πρεσβεία, απ' όπου απομακρύνθηκαν μεθοδευμένα και συνελήφθησαν στις 22 Νοεμβρίου, κατά παράβαση της εγγύησης της ελεύθερης μετάβασης....Τελικά ο Νάγκυ δικάστηκε, καταδικάστηκε, απαγχονίστηκε και τάφηκε κρυφά στη Βουδαπέστη τον Ιούνιο του 1958 σε ηλικία εξήντα δύο χρονών μόνο και μόνο επειδή ονειρεύτηκε μια Ουγγαρία ελεύθερη.....Η μνήμη του αποκαταστάθηκε το 1989.

Για την ιστορία, τον ίδιο καιρό -12 Νοεμβρίου 1959- η Σοβιετική Ένωση είχε κυκλοφορήσει ένα γραμματόσημο με το Μανώλη Γλέζο -απεικονίζεται στον φάκελλο- που τότε βάδιζε το δικό του Γολγοθά απ’ τους δικούς μας Ελληναράδες. Τελικά –με κοινή συμφωνία- και οι δύο σειρές αποσύρθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 1959. 

Ψυχροπολεμικοί καιροί σύντροφοι, ακόμα και στα γραμματόσημα.

Ίσως η πρώτη αποκαθήλωση του

αγάλματος του πατερούλη. 

Το θεάρεστο αυτό έργο  

αργότερα θα το ξαναδούμε!!!

Κι όπως ήταν φυσικό αγαπημένοι μου σύντροφοι, οι αγνοί κομμουνισταράδες –αυτοί που πέρναγαν καλά, που ήταν μες τα πράγματα, οι μόνοι με εξασφαλισμένο μέλλον στην Ουγγαρία- αντέδρασαν και με μπροστάρη τον Γιάννος Καντάρ, ζήτησαν τη βοήθεια των Σοβιετικών για την καταστολή της εξέγερσης, που μέχρι τότε ανακατευόταν βέβαια, αλλά ψιλοπράγματα…..Αίτημα που, όπως ήταν φυσικό, έγινε άμεσα δεκτό αφού έλυσε τα χέρια του, μέχρι τότε, διστακτικού Κόκκινου Στρατού.....Και τα ξημερώματα της 4ης Νοεμβρίου, άρχισαν τα όργανα!!!.....Δύο χιλιάδες Σοβιετικά άρματα κατέπνιξαν και κατέστειλαν τα πάντα!!!....και, εννοείται, ξεκίνησαν διώξεις.....ο κομμουνιστικός παράδεισος σόλο του το μεγαλείο!!! Κι αν κι έγιναν –ακόμα και στην πατρίδα μας- συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, ογκώδη συλλαλητήρια ακόμα και απεργίες σε πολλές πόλεις στον κόσμο για συμπαράσταση στους Ούγγρους…..η Δύση ουσιαστικά εσιώπησε!!!.....μούγκα!!!.....άντε, ο ΟΗΕ κάλεσε τη Σοβιετία ν’ αποσύρει τις δυνάμεις της από την Ουγγαρία…..κι άντε οι ΗΠΑ την καταδίκασαν φραστικά κι επέβαλαν και κάποιες οικονομικές κυρώσεις. Έτσι η Ουγγρική επανάσταση πνίγηκε στο αίμα, ήταν όμως η αφορμή για την αφύπνιση των συνειδήσεων που  αντιλήφτηκαν άμεσα και βίαια ότι η Σοβιετία ήταν συνώνυμη με τη βαρβαρότητα και την ανελευθερία…..Βέβαια στην πάροδο των χρόνων είδαμε και τους άλλους, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία!!! 

Η Ολλανδική έκδοση

Πολλά χρόνια αργότερα -μετά τις πρώτες ελεύθερες εκλογές το 1990 που ακολούθησαν την κατάρρευση του κομμουνισμού- Ούγγροι ιστορικοί επιβεβαίωσαν το ότι στην διάρκεια των μαχών στην Βουδαπέστη και μέχρι τη καταστολή της επανάστασης, τρεις χιλιάδες σκοτώθηκαν  και πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες τραυματίστηκαν.
Ακόμα πιο πολλά χρόνια μετά -στις 24 Οκτωβρίου του 2006- το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο χαρακτήρισε  τα γεγονότα του 1956 σαν την «πρώτη ρήξη στο σιδηρούν παραπέτασμα» και τόνισε ότι «χρέος της Ε.Ε. είναι να τιμήσει τα θύματα και την Ουγγαρία».

Η έκδοση της Ιταλίας

Σήμερα, η Ουγγρική Επανάσταση είναι μια ανάμνηση μακρινή. Η χώρα των Μαγυάρων έχει ξεκόψει κάθε δεσμό με τον κομμουνισμό και είναι πλέον –δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι καλό, σε κάθε περίπτωση όμως βοήθεια της- μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από κει και πέρα στα δικά μας και όχι μόνο, στις 3 Ιανουαρίου ιδρύθηκε το κόμμα της Ε.Ρ.Ε., στις 9 Ιουλίου ο εγκέλαδος χτύπησε τη Σαντορίνη με 7,3 βαθμούς Ρίχτερ, σκοτώνοντας πενήντα τρεις ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από εκατό, στις 26 Ιουλίου ο Νάσερ εθνικοποίησε τη διώρυγα του Σουέζ και στις 4 Αυγούστου πέθανε ο Μπρεχτ.
Αυτά τα λίγα σύντροφοι για το ξεκίνημα των EUROPA και για το κλίμα της εποχής.....κι επειδή η EUROPA συνεχίστηκε και το 1957, θα επανέλθουμε.
Προς στιγμήν, γεια χαρά!!!

Ο ΜΠΛΕ ΛΩΤΟΣ αγαπημένοι μου σύντροφοι.....μία ακόμα απ' τις περιπέτειες του Τεντεν.

Αγαπημένοι μου σύντροφοι ρώτησαν κάποτε τον Ερζέ τι ερμηνεία άραγε να δίνει στο φαινόμενο  Τεντέν…..Αυτός σήκωσε τους ώμους του, χαμογέλασε με μια ένοχη αφέλεια και δήλωσε, «Κάποτε το όνειρό μου ήταν να γίνω ο Τεντέν, ένας ήρωας χωρίς φόβο και αναστολές…..Αλίμονο! Αυτό δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση που έχει θαφτεί πια». 

Ο «Μπλε Λωτός» είναι η πέμπτη περιπέτεια του Τεν Τεν -όπου στην ουσία συνεχίζεται η πλοκή της προηγούμενης ιστορίας του «Τα πούρα του Φαραώ»- και εξελίσσεται στη Κίνα στα μέσα του 1931, εν μέσω της Ιαπωνικής εισβολής στη Μαντζουρία, κάποιου από τα επεισόδια του Α’ Σινοιαπωνικού πολέμου …..Είναι μια ιστορία που μπλέκει μηχανοραφίες, κατασκόπους, εμπόρους ναρκωτικών και φυσικά τους ανεκδιήγητους δίδυμους μπάτσους Ντυπόν & Ντιπόν. 

Ο «Μπλε Λωτός» χαρακτηρίστηκε σαν το πρώτο αριστούργημα του Ερζέ, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Βελγικής παράδοσης των κόμιξ κι έχει περιληφτεί στα 100 καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα απ’ τη Le Monde. 

1. Ενώ λοιπόν ο ήρωας μας βρίσκεται στη Ινδία, φιλοξενούμενος στο παλάτι του Μαχαραγιά του Χαλβαμπουνταλάχ (πρωτότυπα Gaipajama), τον επισκέπτεται ένας Κινέζος, που πριν προλάβει να του μιλήσει….. 

2…..τρυπιέται από ένα βελάκι εμποτισμένο με rarajaijah, το δηλητήριο της τρέλλας.....Όμως σύντροφοι παρά το δηλητήριο ο επισκέπτης καταφέρνει να τον πληροφορήσει ότι τον χρειάζονται στη Σαγκάη κι επαναλαμβάνει επίμονα τ’όνομα του Μιτσουχιράτο, ενός Ιάπωνα επιχειρηματία. Κι έτσι….. 

3….. Ο Τεντεν παρέα με τον Μιλού σε λίγο καιρό βρίσκεται στη Σαγκάη, όπου τελικά συναντά τον Μιτσουχιράτο που, αλοίμονο!!, του ανακοινώνει ότι πρέπει άμεσα να γυρίσει στην Ινδία γιατί ο Μαχαραγιάς κινδυνεύει θανάσιμα.

Στις 24 Νοεμβρίου του 1932 αγαπημένοι μου σύντροφοι, ο «Μικρός εικοστός» -το απαραίτητο παιδικό ένθετο της Βελγικής εφημερίδας «Ο εικοστός αιώνας» που εργαζόταν ο Ερζέ- δημοσίευσε μια φανταστική συνέντευξη του Τεντέν, όπου ανακοίνωσε ότι θα ταξιδέψει στην Κίνα μέσω Αιγύπτου, Ινδίας, Σρι Λάνκα και Ινδοκίνας…..Αυτή η συνέντευξη ήταν ο πρόλογος του «Ο Τεντέν στην Άπω Ανατολή», που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1932 να δημοσιεύεται σε συνέχειες στην εφημερίδα.....Το πρώτο μέρος της ιστορίας ήταν μια περιπέτεια στην Αίγυπτο, την Αραβία και την Ινδία που αργότερα εκδόθηκε σε τόμο με τίτλο «Τα πούρα του Φαραώ» και το δεύτερο μέρος ήταν μια περιπέτεια στη Κίνα, «Ο Μπλε Λωτός». 

4. Κι επιβιώνοντας –είναι αλήθεια- από αρκετές απόπειρες κατά της ζωής του ο ξανθομάλλης δημοσιογράφος κι έχοντας και μια πρώτη γνωριμία με το διεφθαρμένο Αρχηγό της αστυνομίας της διεθνούς ζώνης προσπαθεί να φύγει για την Ινδία με πλοίο.....όμως μάταια!!!.....μεσοπέλαγα πέφτει θύμα απαγωγής. 

5. Οι απαγωγείς του ή καλύτερα οι οικοδεσπότες του, του αποκαλύπτουν ότι ανήκουν σε μια μυστική οργάνωση που καταπολεμά το εμπόριο του οπίου και ονομάζεται  «Οι Γιοί του Δράκου»…..Ο αρχηγός τους Γουανγκ Γιεν-Γκιε ενημερώνει τον ήρωα μας για το ποιόν του Μιτσουχιράτο…..Ιάπωνας κατάσκοπος και λαθρέμπορος οπίου…..και τον επιστρατεύει να τους βοηθήσει στην εξουδετέρωση του.  

Ο Β΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος –ο μεγαλύτερος Ασιατικός πόλεμος του 20ου αιώνα- αγαπημένοι μου σύντροφοι (1937-1945) ήταν η στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Κίνας και της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, αποτέλεσμα της ιαπωνικής πολιτικής που είχε στόχο να κυριαρχήσει στην Κίνα πολιτικά και στρατιωτικά, ώστε να εξασφαλίσει τα τεράστια αποθέματα πρώτων υλών και ιδιαίτερα των τροφίμων και του πολυπληθούς και φτηνού εργατικού δυναμικού…..Παρά το γεγονός ότι οι δύο χώρες μάχονταν μεταξύ τους κατά διαστήματα από το 1931 –στα λεγόμενα σήμερα από την ιστορία «επεισόδια»- που ξεκίνησαν με την εισβολή των Ιαπώνων στη Μαντζουρία και κορυφώθηκαν με την ανατίναξη της γέφυρας Μάρκο Πόλο το 1937 και την έναρξη του ολοκληρωτικού πολέμου μεταξύ των δύο χωρών.....Ο πόλεμος αυτός έληξε μόνο με την παράδοση της Ιαπωνίας στους συμμάχους το 1945.    

6. Ο Τεντεν φυσικά συμφωνεί, υποκλέπτει και αποκωδικοποιεί ένα Ιαπωνικό μήνυμα, επισκέπτεται το τεκέ «Ο ΜΠΛΕ ΛΩΤΟΣ», γίνεται μάρτυρας ενός στημένου πολεμικού επεισοδίου που δίνει την αφορμή στους Ιάπωνες να εισβάλουν στη βόρεια Κίνα και τελικά…..συλλαμβάνεται απ’ τον Μιτσουχιράτο!!!.....που θέλει ο δόλιος να τον δηλητηριάσει με το δηλητήριο της τρέλλας. 

7. Όμως ένα μέλος των «Γιών του Δράκου» αλλάζει το δηλητήριο με χρωματιστό νερό, ο ήρωας μας δραπετεύει κι η ιστορία μας συνεχίζεται δυναμικά!!! 

Είπε κάποτε ο Ερζέ, «Την περίοδο που σχεδίαζα τον «ΜΠΛΕ ΛΩΤΟ», ανακάλυψα έναν νέο κόσμο. Για μένα μέχρι τότε, η Κίνα κατοικούνταν από κάτι περίεργους και σκληρούς σχιστομάτηδες, που τρώνε τα χελιδόνια και πετάνε τα παιδιά στα ποτάμια…..ήμουν επηρεασμένος από τις εικόνες, τις ιστορίες και τη σκληρότητα της εξέγερσης των Μπόερς».

Και είναι γεγονός αγαπημένοι μου σύντροφοι ότι όταν ο Ερζέ ξεκίνησε ν’ ασχολείται με τη Κίνα δεν ήξερε τίποτα γι αυτήν –όπως δεν ήξερε τίποτα για τη Σοβιετία ή το Κονγκό- και την έβλεπε -όπως κι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι του καιρού εκείνου άλλωστε- σαν μια χώρα βάρβαρη, μυστηριώδη και πυκνοκατοικημένη. Θυμηθείτε σύντροφοι ότι ο Ερζέ –σύμφωνα με τα παραπάνω- είχε ξαχαχρησιμοποιήσει Κινέζους…..και στο «Ο Τεντεν στη χώρα των Μπολσεβίκων», όπου δυο Κινέζοι προσλαμβάνονται να τον βασανίσουν, αλλά και στο «Ο Τεντεν στην Αμερική», όπου δυο Κινέζοι κακοποιοί σχεδιάζουν να φάνε τον κακόμοιρο τον Μιλού…..τέτοια πράγματα!!! 

8. Και συνεχίζεται με την επικήρυξη του ήρωα μας, την επεισοδιακή του εισβολή στη Διεθνή ζώνη, την αναζήτηση του καθηγητή Φανγκ Σε γιεν του μόνου που μπορεί να παρασκευάσει αντίδοτο για τη δηλητήριο της τρέλλας και τη συνάντηση με το Ρασταπόπουλο, τον μεγάλο αρχηγό των ναρκοεμπόρων. 

Ο Ρασταπόπουλος σύντροφοι!!!.....Ο κακός της ιστορίας και παντοτινός εχθρός του Τεντεν!!!.....έχει επίθετο που δηλώνει ξεκάθαρα άνθρωπο Ελληνικής καταγωγής. Το παρουσιαστικό του όμως και οι δραστηριότητές του παραπέμπουν σε Εβραίο. Είναι η χαρακτηριστική αντισημιτική καρικατούρα της εποχής, ασχολείται με την παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών –είναι διευθυντής της «Cosmos Pictures» και η σχέση Εβραίων Χόλυγουντ είναι πασίγνωστη-. και για να πετύχει το σκοπό του χρησιμοποιεί τα πάντα…..Το κινηματογράφο, τον τύπο, τα ναρκωτικά, το στρατό, τις τράπεζες, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους μπράβους. Εγω δεν έχω καμμιά αμφιβολία για τον Ερζέ  - έναν δεξιό της δεκαετίας του ’30- ο Ρασταπόπουλος είναι Εβραίος. Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στις αντισημιτικές αφίσσες της εποχής και θα πεισθείτε.

Όμως από την άλλη ο Ερζέ –αν και κατηγορήθηκε γι αντισημιτισμό κι όχι γι’ ανθελληνισμό- αρνιόταν πάντοτε ότι ήταν αντισημίτης. Και μάλλον έλεγε αλήθεια, στο μέτρο που δεν μισούσε τους Εβραίους. Όμως είναι γεγονός ότι πίστευε βαθειά στον πολιτικό αντισημιτισμό της Βελγικής δεξιάς των παραμονών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  

Σίγουρα όμως ο Ερζέ δεν ήταν ρατσιστής…..Μη ξεχνάτε σύντροφοι όπως υποστηρίζει τους καταπιεσμένους Κινέζους στο «Μπλε Λωτό», έτσι υποστηρίζει και  τους Αφρικανούς μουσουλμάνους που μεταφέρονται σαν σκλάβοι στο «Η λίμνη με τους καρχαρίες» ή τους Τσιγγάνους στο μεγαλειώδες «Τα κοσμήματα της Κασταφιόρε». 

9. Ο ηρωικός δημοσιογράφος τελικά ανακαλύπτει την απαγωγή του καθηγητή –εκεί που δεν το περιμένει- συλλαμβάνεται, παραδίδεται στους Ιάπωνες και καταδικάζεται σε θάνατο…..όμως σύντροφοι οι «Γιοί του Δράκου» καραδοκούν και τον απελευθερώνουν.       

10. Ο ήρωας μας τώρα ταξιδεύει για το Χου-Κου μεταφέροντας λύτρα για την απελευθέρωση του καθηγητή…..στο δρόμο μια μεγάλη πλημμύρα του ποταμού Γιανγκ Τσε Κιανγκ του διακόπτει το ταξίδι…..Τελικά σώζει από βέβαιο θάνατο ένα ορφανό Κινεζάκι τον Τσανγκ Τσονγκ Γιεν που τον βοηθάει να συνεχίσει την αποστολή του.  

Όταν λοιπόν αγαπημένοι μου σύντροφοι, ο Ερζέ καταπιάστηκε με τον «ΜΠΛΕ ΛΩΤΟ» τον πλησίασε ένας καλόγερος, του ζήτησε να είναι προσεκτικός στην απεικόνισή της Κίνας και τον έφερε σ’ επαφή με Κινέζους φοιτητές που τον ενημέρωσαν κυρίως για τον πολιτισμό και τη φιλοσοφία της χώρας.....Όμως σύντροφοι μου είναι αλήθεια,ο Ερζέ δεν αρκέστηκε μόνο σ’αυτά.....Συναντήθηκε μένα καλόγερο, τον  πατέρα Neut, που όχι μόνο ασχολιόταν με την Κίνα, αλλά ήταν και πολύ ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την ιδέα του Ερζέ πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να συμβάλει στην αληθινή φιλία και αμοιβαία κατανόηση των Δυτικών με τους Ανατολικούς.....Έδωσε λοιπόν στον Ερζέ βιβλία για τις συγκρούσεις των Κινέζων, την οικογενειακή τους ζωή και κυρίως για τις διαφορές του Κινεζικού και του Ιαπωνικού πολιτισμού. 

11. Φτάνοντας στο Χου-Κου ο Τεντεν διαπιστώνει ότι ‘ναι μέσα στο στόμα του λύκου, τη γλυτώνει φτηνά…..και νάσου οι Ντιπόν «άσσοι» στις μεταμφιέσεις ντυμένοι Μανδαρίνοι!!!.....με αποστολή σοβαρή να συλλάβουν τον ήρωα μας.....και φυσικά -ευτυχώς για την ιστορία μας- τα κάνουν θάλασσα!!!

Οι Μανδαρίνοι αγαπημένοι μου σύντροφοι –Κινέζικα κου-ουεν- ήταν οι ανώτεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί υπάλληλοι της αυτοκρατορικής Κίνας, στην περίοδο της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας της. Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται για κάθε δημόσιο υπάλληλο που υπηρετεί τυφλά τους ανωτέρους του, με μοναδικό σκοπό την αναρρίχηση του στην ιεραρχία.

12. Ξαναβρίσκουμε τον Τεντεν στη Σαγκάη αποφασισμένο ν’αντιμετωπίσει οριστικά τον Μιτσουχιράτο…..για το σκοπό αυτό σκηνοθετεί τη σύλληψη του κι ανακαλύπτει ότα τα πλοκάμια του λαθρεμπορίου του οπίου που ξεκινούν απ’ τον Μιτσουχιράτο και καταλήγουν στον Ρασταπόπουλο. 

13. Κι ενώ οι λαθρέμποροι αποφασίζουν να ξεκάνουν τον Τεντεν εμφανίζονται οι «γιοι του Δράκου» κι οΤσανγκ, οι κακοί συλλαμβάνονται, επιτέλους!!! ο καθηγητής βρίσκεται σώος και αβλαβής και παρασκευάζει το αντίδοτο για το δηλητήριο της τρέλλας κι ο αρχηγός των «γιων του Δράκου» υιοθετεί τον Τσανγκ…..όλα καλά σύντροφοι!!! 

Ο «Μπλε Λωτός» πρωτοκυκλοφόρησε ασπρόμαυρος στο Βέλγιο στις 9 Αυγούστου 1934 σε συνέχειες, ένθετο στην εφημερίδα που εργαζόταν ο Ερζέ με τίτλο «Ο Τεντεν στην Άπω Ανατολή».....Στις δεκαετίες του ’40 και του ’50 όταν πια η δημοτικότητα του Ερζέ ήταν στα ύψη «ο Μπλε Λωτός» επανασχεδιάστηκε, χρωματίστηκε κι επανακυκλοφόρησε στη σημερινή του μορφή.

Το κουφό της ιστορίας σύντροφοι; Το αντιιαπωνικό της ύφος προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο…..Διπλωμάτες της Ιαπωνίας που υπηρετούσαν στο Βέλγιο εξέδωσαν επίσημη καταγγελία, που επιδόθηκε στον Ερζέ απ’ τον Στρατηγό Ραούλ Πόντου, πρόεδρο τότε του Σινοβελγικού  Συνδέσμου Φιλίας  και απειλούσε με προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης. 

Μετά το θάνατο του Ερζέ ανακαλύφτηκε στο στούντιο του το πρωτότυπο σχέδιο του «ο Μπλε Λωτός»…..πρωτοπαρουσιάστηκε στις γιορτές για τα εξήντα χρόνια του Τεντεν…..και πρόσφατα το είδα κι εγώ στο ομώνυμο μουσείο.
Όμως οι Βρυξέλλες, ο Μπαγάσας και το μουσείο του Ερζέ είναι μια άλλη ιστορία. 

Γεια και χαρά σας σύντροφοι!!!

Αγαπημένοι μου σύντροφοι, καλημέρα!!! 

1. Συμπληρώθηκαν κιόλας  εκατό χρόνια απ’ τη λήξη ίσως των πιο ένδοξων πολέμων της ιστορίας μας -των Βαλκανικών πολέμων-  χάρη στους οποίους  η πατρίδα μας –σε διάστημα λιγότερο των δέκα μηνών (Οκτώβριος 2012-Ιούλιος 2013)- διπλασιάστηκε και απέκτησε φήμη ισχυρής περιφερειακής δύναμης.

2. Είναι γεγονός ότι κάποτε οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν στα στόματα όλων, και πώς να μην ήταν άλλωστε, αφού δεν υπήρχε Ελληνική οικογένεια που να μη θρηνούσε νεκρό ή τουλάχιστο να μη διέθετε τραυματία από αυτόν τον πόλεμο. Πιστέψτε με, δεν υπήρχε χωριό όπου στο ηρώο του να μην υπήρχε γραμμένη τουλάχιστον μια δεκάδα νεκρών που πέσαν –ηρωικά ή ανώνυμα δεν έχει σημασία- στα πεδία των μαχών ή στο ναυτικό αγώνα.

3. Όμως παρόλα αυτά έχουν περάσει εκατό χρόνια από τότε. Οι βροντές των όπλων, οι ιαχές της μάχης –στους Βαλκανικούς πολέμους πρωτακούστηκε το «αέρα!!!»- , οι διαταγές του Αρχιστράτηγου, τα προστάγματα των διοικητών,  οι φωνές των πολεμιστών που μάχονταν σώμα με σώμα, οι κραυγές πόνου και αγωνίας αυτών που σκότωναν και σκωτονόντουσαν, όλα αυτά έχουν χαθεί. Ακόμα και τα ονόματα των νεκρών στα ηρώα ξεθώριασαν πάνω στο μάρμαρο, όπως ξεθώριασαν και στη μνήμη των σημερινών συμπατριωτών μας που είναι δυστυχώς αιχμάλωτοι ενός δύσκολου μα και φθηνού παρόντος.

Ο στόχος μου λοιπόν είναι ξεκάθαρος!!! Θα προσπαθήσω με μια σειρά από δημοσιεύσεις να ξαναζωντανέψω αυτή τη  μνήμη. Το θεωρώ –τώρα που σιγά-σιγά τελειώνουν κι οι υποτονικοί εορτασμοί για το γεγονός- ιστορικό μου χρέος. Είναι πολύ λυπηρό αγαπημένοι μου σύντροφοι ο πιο ένδοξος και κερδοφόρος Ελληνικός πόλεμος να παραμένει ένας άγνωστος πόλεμος στ’ όνομα σκοπιμοτήτων ή χρονικής απόστασης από συνθήκες, συμφέροντα και γεγονότα που κάποτε χώρισαν τους λαούς των Βαλκανίων.

Είναι ακόμη γεγονός ότι οι Βαλκανικοί πόλεμοι έχουν μελετηθεί πολύ και από πολλούς. Μη ξεχνάτε σύντροφοι μου, οι πόλεμοι αυτοί συνέβαλαν αποφασιστικά στην παγίωση του σημερινού status quo στα Βαλκάνια[1], ανέδειξαν συμμαχίες, επιτάχυναν πολιτικές εξελίξεις, ξεκίνησαν τον Ελληνικό διχασμό, οριοθέτησαν με βίαιο τρόπο τα σύνορα των κρατών, διαφοροποίησαν τον γεωγραφικό, πληθυσμιακό, οικονομικό και εκλογικό χάρτη των κρατών, δημιούργησαν έδαφος για τη δράση πρακτόρων με κορύφωση τη δολοφονία του Έλληνα Βασιλιά στη Θεσσαλονίκη[2], άφησαν ανοιχτούς λογαριασμούς που ξεχρεώθηκαν στους δύο Μεγάλους πολέμους που ακολούθησαν και οι χώρες που συμμετείχαν σ’ αυτούς πλήρωσαν βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, τόσο πολεμιστών όσο και αμάχων[3].

Κοντολογίς αγαπημένοι μου σύντροφοι οι Βαλκανικοί πόλεμοι ήταν μια μεγάλη περιπέτεια. Πολιτική, διπλωματική, κοινωνική, αλλά κυρίως στρατιωτική. Κι επειδή τα πολεμικά γεγονότα τις περισσότερες φορές υποτιμώνται, έχω να δηλώσω τούτο!!! Οι Βαλκανικοί πόλεμοι είναι κυρίως…..πόλεμοι και τα πολεμικά τους γεγονότα πρέπει να κατέχουν θέση πρωταρχική στην Εθνική μας μνήμη. Κι επειδή δυστυχώς τα γεγονότα αυτής της δεκάμηνης εποποιίας τείνουν να εξαφανιστούν απ’ τη μνήμη των σημερινών Ελλήνων, σ’ αυτά θα επιμείνω, γιατί σ’ αυτά ενωμένος ο Ελληνικός λαός σαν στρατιωτική δύναμη είχε   πρωταγωνιστική παρουσία.

Ο Ελληνικός στρατός με αποκατεστημένο «όνομα» απ’ την αξιομνημόνευτη δράση των αξιωματικών στον Μακεδονικό αγώνα[4] ζητούσε επιτακτικά να κλείσει τους λογαριασμούς του με το «ατυχές» 1897. Και μπήκε στον πόλεμο –με σκοπό την ανακατάληψη κατακτημένων Ελληνικών εδαφών- μέλος μιας Βαλκανικής συμμαχίας εξαιρετικά ρευστής και ως προς τις συμφωνίες, αλλά κυρίως και ως προς την ουσία[5].

---

[1] Αυτό που εμείς οι Έλληνες αντιλαμβανόμαστε σαν «σημερινό» status quo στα Βαλκάνια ξεκίνησε με την Επανάσταση του ’21, πήρε μια αρχική μορφή με τους Βαλκανικούς πολέμους και ολοκληρώθηκε δυστυχώς το 1923 με τη συνθήκη της Λωζάννης. Και αυτή μας η αντίληψη είναι πολύ διαφορετική απ’ την αντίληψη των Σέρβων ας πούμε ή των Κροατών που είδαν τα κράτη τους να μεταβάλλονται τόσο στον Β’ ΠΠ  όσο και πολύ αργότερα στον εμφύλιο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας.

[2]  Η δολοφονία του Γεώργιου απ’ τον Αλέξανδρο Σχοινά παραμένει στην ουσία ανεξιχνίαστη μιας κι οι ηθικοί της αυτουργοί δεν ξεκαθαρίστηκαν. Θυμηθείτε σύντροφοι, κοντά ένα χρόνο αργότερα ένα παρόμοιο σκηνικό, η δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου οδήγησε στην έναρξη του Α’ ΠΠ.

[3] Δείτε σχετικά την «Επίτομη ιστορία των Βαλκανικών πολέμων» ΓΕΣ/ΔΙΣ, Αθήνα 1987. Πολέμησαν πάνω από 130.000 νέοι Έλληνες, πληγώθηκαν 32.142, σκοτώθηκαν 8.413, ενώ έχασαν τη ζωή τους ή αρρώστησαν απ’ τις κακουχίες πάνω από 11.500 άνδρες, αξιωματικοί και οπλίτες.

[4] Δείτε σχετικά «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ Η αναχαίτιση του Βουλγαρικού μεγαλοϊδεατισμού» Σταύρος Καρκαλέτσης, ΓΝΩΜΩΝ εκδοτική, Αθήνα 2003.

[5] Μην ξεχνάτε σύντροφοι λίγα χρόνια (1904-1908) πριν Έλληνες αξιωματικοί πολεμούσαν λυσσαλέα Βούλγαρους κομιτατζήδες εδραιώνοντας μίσος μεταξύ τους, το οποίο λίγο αργότερα θα αποδεικνυόταν αγεφύρωτο. Γι’ αυτό και ο Β’ Βαλκανικός πόλεμος –αυτός εναντίον των Βουλγάρων- υπήρξε βίαιος, ωμός κι εκδικητικός. Και ίσως ήταν η πρώτη –Ευρωπαϊκά- απόπειρα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, φαινόμενο που από τότε και μετά εμφανίστηκε συχνότατα, φτάνοντας στα επίπεδα γενοκτονιών ολόκληρων λαών.

Επιτέλους!!!, ξαναεπικοινωνούμε αγαπημένοι μου σύντροφοι.....Απο τις επισκέψεις του ΜΠΑΓΑΣΑ.....Η ΜΑΧΗ της ΚΡΗΤΗΣ στο ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ της Αθήνας.

1. Το έχω γράψει αμέτρητες φορές καλοί μου σύντροφοι…..Η υπενθύμιση και η ανάδειξη  σταθμών της ιστορίας μας δεν είναι μόνο χρέος τιμής στους ήρωες…..Όχι!!! Είναι κύρια  ανάγκη για σκέψη, παραδειγματισμό και έμπνευση, για την αναγέννηση και τον ανακαθορισμό της πορείας της πατρίδας μας, ιδιαίτερα σε καιρούς δύσκολους όπως –καλή ώρα-οι σημερινοί. 

1. Στις 5 Απριλίου αγαπημένοι μου σύντροφοι, ο Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωσταράκος απένειμε Πολεμική Σημαία στη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην έδρα της Σχολής, στο στρατόπεδο «ΦΩΚΑ» στη Θεσσαλονίκη.

Στο έμβλημα της σχολής παριστάνεται η κουκουβάγια που σαν ιερό πουλί και σύμβολο της θεάς Αθηνάς, αντιπροσωπεύει την σοφία και την επιστήμη. Κι αφού στηρίζεται σε δυο ακόντια, συμβολίζει την σοφία που επαγρυπνεί και διακατέχει τα όπλα.....Το ρητό «Πειθαρχία Μήτηρ Ευπραξίας»  (Αισχύλου, «Επτά επί Θήβαις») που μεταφράζεται  «Η πειθαρχία είναι η μητέρα της ορθής πράξης» υπενθυμίζει συνέχεια και επιβάλει την πειθαρχία σαν προϋπόθεση της επιτυχίας, αρχή και καθήκον της Σχολής που έχει σαν βασική αποστολή να παρέχει στις Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας Αξιωματικούς επιστήμονες με πλήρη επίγνωση της αποστολής τους, με υψηλή επιστημονική και στρατιωτική κατάρτιση και πνεύμα άμιλλας και συνεργασίας.

21 Νοεμβρίου σήμερα σύντροφοι!!! Γιορτάζει η Παναγιά μας γιορτάζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας, γιορτάζει η Ελλάδα.

1. Σήμερα σύντροφοι είναι μέρα γιορτής…..Μεγάλης γιορτής και περηφάνιας για τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, αλλά και για τους απανταχού Έλληνες…..Ταυτόχρονα όμως είναι και μέρα μνήμης και απόδοσης τιμής, σ’ όλους τους Έλληνες μαχητές, που πρόσφεραν τη ζωή τους στην πατρίδα, σε όλες τις χρονικές περιόδους της ιστορίας της.

2. Δεν είναι τυχαίο –πιστέψτε με- σύντροφοι ότι σήμερα, μέρα που γιορτάζουμε τη Παναγιά μας,  καθορίστηκε να γιορτάζεται -με κάθε δόξα, τιμή κι επισημότητα- κι η προσφορά των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας…..Αυτή η εκδήλωση, αποβλέπει, σύμφωνα με τις οδηγίες της Πολιτείας και τις διαταγές των Στρατιωτικών, στην επισήμανση και στην υπενθύμιση των αρετών της Φυλής  μας και κυρίως στην πολεμική της αρετή…..Γιατί η υπεράσπιση βωμών και εστιών ήταν, είναι και θα πρέπει να είναι –κυρίως σήμερα-  καθήκον κάθε Έλληνα…..Κι αυτό αγαπημένοι μου σύντροφοι αποτελεί Αρετή!!!